Een van de symptomen van het Cyclisch Braken wordt als volgt omschreven: Herhaald braken; op de piek soms wel 5 à 6 keer per uur.

Veel mensen denken dat dit overdreven is. Laatst merkte een arts op dat het dan wel bijzonder was dat ik nog zo’n mooi gebit had. Stond ik wel even met mijn mond vol tanden. (Sorry, kon het niet laten. ?)

Zoveel achterdocht verpakt in een zogenaamd compliment.

Maar goed, als je in een uur veel braakt en dagen achtereen, wordt iedere ademtocht een marteling. Laat staan, weer braken.

Dat ziet er ongeveer zo uit:

Kinderen komen als kleine robotjes overeind, pakken hun emmer en het hele lijfje martelt zich door de braakbeurt heen. Het is een hartverscheurend tafereel en er is niets aan te doen. Je kan het als ouders/verzorgers niet overnemen en je kan het niet stoppen. Je kan alleen maar vasthouden, troosten en hopen dat het de laatste keer is.
Aan het eind vallen ze terug in de kussens en hebben tranen van inspanning op hun wangetjes. Ja, van inspanning, want huilen kunnen ze dan meestal niet meer.

Volwassenen kruipen door hun bed en pakken vertwijfeld de emmer. Ze weten dat er niets meer is en toch moet er weer overgegeven worden. Maag en slokdarm schieten in een kramp en lippen worden blauw. Er kan niet meer geademd worden, want de luchtpijp blijft afgesloten tot de (druppel) maaginhoud uitgespuugd is.
Soms wordt er met de vuist op de matras of de grond geslagen. Een vlaag van zelfmedelijden en uitzichtloosheid trekt door het hoofd.

Dit is niet overdreven.
Dit is echt zo.

Waarom zou er anders een International Awareness Day zijn? Niet omdat het “na een keertje kotsen” klaar is.

En als mijn maag, mijn hoofd en mijn hart dìt kan verdragen, dokter, waarom mijn tanden dan niet?

0 antwoorden

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres is niet zichtbaar op de website.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *